ಆಚಾರ್ಯ ಧರಸೇನರು ಸೌರಾಷ್ಟ್ರದ ಗಿರ್ನಾರ್ ಪರ್ವತದ ಚಂದ್ರ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ಕಾಲಕ್ಕೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಮೌಖಿಕ ಆಗಮವು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಮರೆತುಹೋಗಿತ್ತು; ಆದರೂ ಪ್ರಾಚೀನ ಪೂರ್ವ ಗ್ರಂಥಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾದ ಅಗ್ರಾಯಣೀಯ ಪೂರ್ವದ ಕರ್ಮ ಸಂಬಂಧಿ ಒಂದು ಭಾಗ ಅವರಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿತ್ತು. ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಈ ಜ್ಞಾನವೂ ಮರೆಯಾಗಬಹುದೆಂದು ಚಿಂತಿಸಿ, ದಕ್ಷಿಣದ ಮಹಿಮಾನಗರಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿದ್ದ ಮುನಿ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಸಂದೇಶ ಕಳುಹಿಸಿ ಇಬ್ಬರು ಸಮರ್ಥ ಶಿಷ್ಯರನ್ನು ಕೇಳಿದರು. ಸಂಘವು ಇಬ್ಬರು ಯುವ ಮುನಿಗಳನ್ನು ಕಳುಹಿಸಿತು; ಅವರೇ ಮುಂದೆ ಪುಷ್ಪದಂತ ಮತ್ತು ಭೂತಬಲಿ ಎಂದು ಪ್ರಸಿದ್ಧರಾದರು.
ಪರಂಪರೆಯ ಪ್ರಕಾರ ಧರಸೇನರು ಮೊದಲು ಅವರನ್ನು ಪರೀಕ್ಷಿಸಿದರು. ಸಾಧಿಸಲು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಒಂದೊಂದು ಮಂತ್ರವನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು; ಒಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಕ್ಷರ ಹೆಚ್ಚಿತ್ತು, ಇನ್ನೊಂದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಅಕ್ಷರ ಕಡಿಮೆಯಿತ್ತು. ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷರಾದ ದೇವಿಯರು ವಿಕಾರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿದಾಗ, ಮುನಿಗಳು ದೋಷವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ವ್ಯಾಕರಣ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಮಂತ್ರಗಳನ್ನು ಶುದ್ಧಗೊಳಿಸಿದರು; ಆಗ ದೇವಿಯರು ಸುಂದರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರು. ಸಂತುಷ್ಟರಾದ ಧರಸೇನರು ಅವರಿಗೆ ದಿನದಿನವೂ ಬೋಧಿಸಿ, ನಂತರ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು. ಅವರ ಈ ಉಪದೇಶದಿಂದಲೇ ಷಟ್ಖಂಡಾಗಮ ರೂಪುಗೊಂಡಿತು; ಪ್ರತಿ ಶ್ರುತ ಪಂಚಮಿಯು ಜ್ಞಾನದ ಈ ರಕ್ಷಣೆಯನ್ನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ.

